گاهی احساس می کنم چیزی در درونم کم دارم...چیزی گم کرده ام....سالهاست دنبالش میگردم...دنبال خودم...گاهی بین کتابها..گاهی بین آرزوها و گاهی بین آدمها...پیداش نمیکنم...راهمو هنوز پیدا نکردم و نمیدونم گنج زندگیم کجاست و چیه!اگه درست باشه که می گن گنج ما آدمها همون جاییه که دل ما اونجاست پس........دل من بیشتر پیش کی و چیه؟خانواده ام؟رویاها و ارزوهام؟دوست عزیزم؟اگه آرزوهام باشه که میدونم مهمترینش نوشتن و نویسندگیه پس باید از یه جایی شروع کنم!ولی بهتره خودمو گول نزنم...من که میدونم دلم بیشتر کجاست...میدونم گنجم چیه...ولی اینم میدونم که این گنج موقتا تو دستای منه و همونطوری که یه روز یه فرشتهی مهربون برام اوردش یه روزی هم از دستم میره...

گاهی دلم خیلی میگیره..من آدم تنهایی هستم با یه عالمه آدم دورو برم....من تنهام با یه عالمه گنج و آرزو..............

پ.ن:نماز جمعهی دیروز واقعا نمایشی و خنده دار بود.یه مشت احمق جمع شده بودن دور هم و شعار می دادن و به نفع هم به به و چه چه میکردن.تا کی میخوان اینطوری ادام بدن خدا میدونه وبس!

یه چند وقتی بود که به روز نکرده بودم و این به خاطر مشغله هام بود.ولی حالا با فراغ بال مینویسم...اتفاق مهمی این چند وقته نیوفتاده...جز اینکه هنوز روزگار با حضور احمدی نژد به کام ما تلخه و تمام تلاشمون رو می کنیم تا به نتیجه ی دلخواهمون برسیم.حالم خوبه و دارم برای امتحانای ترمم آماده میشم...امیدوارم نتیجه ی خوبی بگیرم و نمراتم خوب بشه....البته به تلاشم بستگی داره...یه عالمه هم کار دارم...باید منابع ارشد مشاوره رو پیدا کنم...امسال کنکور میدم....برام دعا کنید

من سوار هواپیما نمیشم!!!!!!!!این اعترافی بود که با هوار همراه بود!پدر بی چاره ام هاج و واج نگام میکرد چون من بیشتر از همه مصر بودم که به این سفر بریمبابام گفت:این همه هواپیما می پرن همه که سقوط نمی کنن!ولی من که می دونستم تو ایران باید نیمه ی خالی لیوان رو دید رو حرفم پافشاری کردم!حالا قراره آقای احمدی نژاد با سرعت بی نظیرشون یه خط آهن تا آخر مرداد برا من بکشن تا دبی!اگه باور ندارین صبر کنین و ببینین!من که خیلی امیدوارم چون خطای هوایی دیگه اصلا قابل اطمینان نیستن و قراره همه فقط رو زمین حرکت کنن تا این احمدی رو کاره

این روزها بد نیست البته اگه هوای گرم تهرانو ازش فاکتور بگیریم.دوست دارم یه داستان کوتاه بنویسم ولی چیزی تو چنته ندارم.چند تا شعر گفتم ولی هی....به دلم نچسبید.دنیا هم که داره هر و هر بهمون می خنده.و این روزها روزهای خوبیه.عروسی دختر عمومه.ما خیلی به هم شبیهیم.مثل دوقلوها....اون خیلی زود عاشق و عروس شد و من هنوز پی فعالیتهایی ام که نمی دونم نتیجه میده یا نه!فکر کنم اون بچه دار شه و من هنوز دور خودم دارم می چرخم.من ازش بزرگترم و همه فکر می کردن که اول باید من عروس شم ولی به همه گفتم تا یکی مثل خودم پیدا نکنم خبری نیست.بگذریم...ریسس جمهورمون چقدر خوشحاله..هر جا میشینه می گه انتخابات سالمه سالمه...خوب اگه منم با تقلب میومدم بالا می گفتم از عیسی پاکترم.اینا فکر می کنن ملت ما همون مغز فندقی هان که بهش رای دادن...اشکال نداره می سپریمشون به خدا

نماز جمعه پشت درای بسته هم برای خودش عالمی داره مخصوصا با چاشنی میر حسین و کروبی  و گاز اشک آور و فحش و نگاههای چپ اندر قیچی خواهران و برادران بسیجی و حرفها و تهمتهای ناشایستی که حتی در راه برگشت هم به خاطر پوشیدن مانتو سبز بارت کنند.من اگه رفتم اینو وظیفه ی خودم می دونستم تا به نمایندگی از خیلی ها اعتراضمو به وضع موجود نشون بدم و بگم ما دیگه مردم نا آگاه سی سال پیش نیستیم که با شعار گولمون بزنید.دیروز یکی از روزهایی بود که واقعا رو اعصابم راه رفت.کشوری که می گه مهد آزادی و دموکراسیه با کسانی که مخالف نظر نظام حاکم بودن به بدترین شکل ممکن برخورد کرد.من که وقتی تیر هوایی زدن فکر کردم شهید بعدیم بعد ندا!ولی هم چنان روی کاپوت ماشین وایسادم و شعار دادم.افتادن عمامه ی کروبی و از دور دیدم ولی نمی تونستم کاری کنم...الرژی قدیمیم عود کرد  به خاطر گاز اشک آور ولی باز ایستادم...ایستادم...ما همه باید بایستیم....

پ.ن:سوار تاکسی شدم که برگردم...ساعت پنج بعد ار ظهر بود ....راننده یه نگاهی تو آینه کرد به من و گفت:چه قدر بهتون میدن؟اون لحظه دلم به حالش سوخت!احمقتر از اون چیزی بود که بخوام براش توضیح بدم...

یه امتحانم و تنها امتحانی رو که دادم افتادم!۶.۵ شدم.برام کف بزنید . ولی خدایی بهم حق بدین که تو اون دانشگاه درس خوندن با اعصاب جمع مکافاته!درس بلاغت بود.بدبختی یعنی این! یعنی درس ملتی رو بخونی که قبولش نداری!این عربا مگه میان فارسی بخونن که ما میریم زبونشو تکمیل یاد می گیریم؟حالمان که داشت خوب میشد بد شد!باید باقی امتحانا رو خوب بخونم.به مامانمینا نگفتم چون همین جوریشم منو تنبل میدونن.البته به خدا من تو دبیرستان شاگرد ممتاز بودم ولی تو دانشگاه ترجیح میدم واقعا دانشجو باشم نه اینکه مث بز سرمو بندازم و برم و بیام!اخبار روزنامه ها تکراری شده و مردم هم دارن کهنه خرمن به باد میدن!همه چیز داره میشه مث سابق و من اصلان اینو دوس ندارم!کارم داره تموم میشه و باز من میمونم و روزای بی پایان تابستون و گرما و ...!دیگه حوصله ی بستنی سنتی رو هم ندارم...حوصله ی داستان شب گوش دادن...حوصله ی داستانهای بی سر و ته نوشتن.....من یه دانشجوی بی کارم!

امتحانا افتاد شهریور....خبری نیست جز ملال دوری دوستان که البته هر کدوم تو یه جای ایران جا خوش کردنیکی شرق یکی غرب..خلاصه از هم دوریم!ولی راستش طبق معمول این چند وقته از دست این مدیران دولتی به شدت هرچه تمامتر ناراحتمچرا که به سرعت ندا را فراموش کردن و بی وقفه تمام اخبار رسانه ها و روزنامه ها رو اختصاص دادن به بانوی مصری که در آلمان کشته شد!راستش نمیدونم اصلا مگه ما حلال مشکلات جهان اسلامیم؟ما چی کاره ایم؟چرا عقده ی خود بزرگ بینی داریم؟انقدر رو سر خودمون مشکل اساسی ریخته که قد نمی ده به دنبال کردن یک به یک قتلها!هم چین سوگواری می کنن که انگار بزرگترین فاجعه ی قرن رخ داده!بی خیال اصلا...شعرم گفتم ولی حسش نیست بنویسم!ایشالا دفعه ی بعد....واقعیتش مریض شدم...گرما زده!بلاخره کار لنگ ظهر از پا انداختم.من کم مریض میشم ولی اگر هم بشم واویلاست.امیدوارم همه سلامت باشن جز دشمنای داخلی!دوستم می گه نمی خواد خودتو شهید راه من کنی!ولی مرده و قولش!البته زنها هم خیلی خیلی بیشتر خوش قولن!اگه می گی نه دلیل بیار!هوا گرمه....خدا کنه دلا هم همیشه گرم باشه

بابام یه قانون جدید وضع کرده!این قانون که هر شب به نوبت سن باید قبل از خواب یه داستان یا قصه برای باقی تعریف کنیم!شاید بابام سعی داره ما رو به هم نزدیکتر کنه..به هر حال قانون جالب و خوبیه.شاید چون دیگه همدیگه رو کمتر می بینیم!خودش که صبح میره شب میاد...من هم که این چند هفته ای رو مثل خودش تا شب مشغول بودم!توی این گرمای وحشتناک.بیرون رفتن خیلی خوب نیست ولی مجبورم.مخصوصا اینکه تو اوج گرما کار اصلیم شروع میشه!چها روزی تا شروع امتحانام نمونده ومن هم دارم سعی می کنم همه چی خوب پیش بره.دوستم میگه تا رسیدن به هدف باید تلاش کرد و من این دوستمو زیادی قبول دارم.می خوام یه داستان تعریف کنم...داستانی که شخصیتهاش از خودمونن یا خودمونیم